Bugünlerde yerel yöneticilerinden milletvekiline,üst düzey bürokratlarından sivil toplum örgütlerine kadar butün kesimler tarafından kaderiyle baş başa bırakılmış,hem bakkaldaki hem de elindeki ekmeğiyle oynanmış Karamanımıza umut olarak tanıtılan KOP (Konya-Karaman Ovası Projesi) ’un da gerçek yüzü yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı.

Projenin henüz ilk dakikasında golü kalemizde gördük ne yazık ki.Sayın bakan ve Konyalı kurt bürokratların, suç işlemiş bir küçüğü çağıran abi edalarında Karaman heyetini ayaklarına çağırmaları, zaten umutları pamuk ipliğine bağlı şehrimiz için adeta sonun başlangıcı oldu.
         Bu ilk dakika falsosundan şöyle bir çıkarımda bulunmak gerekirse,sanki bölgeye bu kadar zararı veren sadece bizdik te cezamızı çekmeye gidiyorduk veyahutta “Dostlar alışverişte görsün”,”Ha çağırmadı demesinler” tarzında bir yaklaşımla projenin bir köşesine iliştirilmiştik.Sayın bakana birileri bilerek ve kasıtlı olarak Karaman’ın şu an itibariyle yüzölçümüne göre tarım alanları oluşturmada Türkiye’nin ilk beş ili içersinde olduğunu,buna mukabil en az yağış alan iller arasında da olduğunu,yani acilen düğmeye basılması gerektiğini unutturmaya çalışmıştı. Eğer ki yüz kilometre gitmek bu kadar zordu o zaman projenin adı KONYAP olsaydı da biz de KOP’un gerçek açılımını öğrenmiş olsaydık.
          Oysa hepimiz biliyoruz ki bu mevzu sadece yüz kilometre gitme mevzusu değil yaklaşık ondokuz senedir gizli veya aşikar Karaman’a hiçbir şeyi yar etmeme politikasının bir ürünü Konya kaşık(!) oyunlarıydı.Ya da ondokuz senelik bir kuyruk acısının intikamıydı da diyebiliriz.
          Şimdi burada faturayı sadece bakana ve Konyalı bürokratlara kesmek te işin kolayına kaçmak olur. Asıl sorun kendi içimizde yatmaktadır.İl olalı beri yöneticilerimizden gereken verimi ve hizmeti alamayışımız, aramızdaki çıkar çatışmaları şehrimizi sıradan bir Anadolu kentine dönüştürmüştür.KOP’un bu noktaya gelmesindeki en büyük etkenlerden biri de işte bu ondokuz senedir yaşadığımız hayal kırıklıklarının bugüne kadar katlanarak gelmesidir.
         Yazının başında sonun başlangıcı demiştik ancak hiçbir şey için geç kalınmış değil yine de.Mavi Tüneli de KOP’u da Karaman’a getirebiliriz, yeter ki sineler yine ondokuz sene öncesi gibi bir çarpsın.Ağaçmış,Sibel Can’mış,taziye eviymiş bunlara takılı kalmayalım.Bunlar yüzünden kentimiz için hayatî önem taşıyan konuları göz ardı ediyoruz.Bunların neticesinde de elin Konyalısı Göksu’yu aşırtma bir hareketle üzerimizden geçirir de bize de onları seyretmek düşer. Karaman için verilen şu son fırsatları iyi değerlendirmeliyiz. Büyüklerimize çağrımız şudur ki;
        Artık Karaman’ın yolları Alaaddine değil, Kaleye çıksın da sizden hizmet bekleyen,işi aşı bitmek üzere olan halkımızın yüreğine umut damlaları serpilsin…Hürmetler…