Bir işin en zor yanlarından birisi, hatta belki de en zoru o işe başlamaktır. Başladığın zaman arkası bir şekilde süre geliyor çünkü. Sizlerle paylaşacağım ilkyazıma nasıl başlayacağımı ne şekilde devam ettirip, nelerden bahsedeceğimi düşünürken bu şekilde başlamış oldum bile yazmaya.

Yazı yazmaya, hislerimi içimdekileri yazarak dile getirmeye yabancı birisi değilim aslında. Başım her sıkıştığında ya da tek başıma olduğumu hissettiğim her anda ihtiyaç duyduğum ilk şeylerden birisidir kâğıt ve kalem. Bazen elime alıp öylece beklerim, düşünürüm ama sonunda mutlaka bir şeyler yazmış olurum. Önümdeki sayfa dolmuş olduğunda, içimdekileri kâğıda aktarmış olmanın neticesiyle kendimi biraz daha rahatlamış hissederim. Bir bakıma terapi gibi oluyor da diyebiliriz.

Karaman’a geldiğim ilk sene çok vermiştim kendimi yazı yazmaya. Arkadaşlardan ayrılıp, odaya çekilip de yalnız kaldığım zaman hemen alırdım defterimi elime. Bunda yeni bir şehre farklı bir hayata, ailemden uzak kalmaya alışamamamın çok büyük etkisi var şüphesiz.

Kolay değil gerçekten yabancı bir şehirde, yabancı insanların arasında, yabancısı olduğun bir hayatı yaşamaya çalışmak. Etrafında onlarca insan da olsa kime nasıl güveneceğini bilmemek, ne yapacağını şaşırmak, işin içinden çıkamayınca da son çare olarak okulu bırakıp gitmeyi düşünmek; ama sonra ailenin ve çevrendekilerin beklentilerini düşündüğünde bundan vazgeçmek... Birçok arkadaşımın da birinci sınıftayken benim gibi düşündüğü anlar, çıkmaza girdiği bir dönem olmuştur sanırım.

Karaman'da öğrenci olmak... Bu fikrime katılmayanlar olacaktır muhakkak ama bence zor. Üniversiteye başlarken herkesin bir çok hayali, beklentisi olur geldiği şehirden, üniversiteden. Ve nitekim benimde vardı; fakat burada geçen yıllarıma dönüp baktığımda ve beklentilerimin kaçı umduğum gibi oldu ya da hangi hayallerimi gerçekleştirebildim diye sorduğum zaman aldığım yanıt; maalesef ki bir hayal kırıklığından ibaret oluyor. Geldim gidiyorum aradan üç buçuk sene geçti ama bugüne kadar Karaman’da üniversiteli öğrencilerin kültürel gelişimlerine katkı sağlayacak bir program veyahutta faaliyetle karşılaşmadım ne yazık ki...Hiç olmadı değil tabiki ama istenen seviyede değil olanlar.Oysa ki bir üniversite öğrencisinin eğitimini kültürel birikimle de desteklemesi gerekir.Ben buna inanıyorum,böyle olması gerektiğini düşünüyorum en azından.Ve bu konuda hem üniversitemizin hem de Karaman’ın çok büyük eksikleri olduğunu belirtmeden geçmek istemiyorum.Karaman için bir şeyler yapmaya çalışan insanlar var biliyorum ama onlarında yaptıkları şu an için yeterli değil ve sınırlı.

Üniversiteyi kazanmadan önce bir düşüncem vardı, kazandığımda gerçekleştirmek istediğim. Üniversite okurken halk oyunları eğitimi de almak istiyordum. Okulda bunu gerçekleştiremedim. Karaman’da kendime uygun bir kurs bulmak için çabaya giriştiğimde de bir tek Halk Eğitim de böyle bir imkân bulabildim ama yine olmadı. Kursu açabilmek için gerekli kontenjan sayısına üzülerek söylüyorum ki bir türlü ulaşılamadı.

Ayrıca Karaman’da eksik bulduğum hususlardan birisi de, Halk Eğitimin sunmuş olduğu kursları ve daha fazlasını Karaman belediyesinin de vatandaşlarına gerekli yerler açılarak ücretsiz bir şekilde sunması gerektiği konusundaki düşüncemdir. İstanbul’daki İsmek, Konya’daki Komek gibi Karaman’da da vatandaşa mesleki ve kültürel eğitim sağlayan kurslar açılmalı ve Halk Eğitimin yanında bir alternatif olarak Karamanlılara sunulmalıdır.

Bu sene istediğimi gerçekleştirmeme olanak sağlayacak bir yer buldum nihayet. Karaman Gençlik Merkezi. Faaliyetleri, kursları, ortamı güzel, hoş ve seviyeli. Yöneticileri bir şeyleri başarabilmek için çabalıyor ve gençler için uğraşıyor. Bu Karaman ve gençleri için gerçekten güzel bir gelişme. Yapılan güzel işlerin takdir edilmesi gerektiğine inanırım hep.Bu açıdan Karaman Gençlik Merkezini tebrik ediyorum.Temennim odur ki;Gençlik Merkezi gibi oluşumların sayısının artması.

Zaman zaman zorlanmış olsam da üç buçuk seneyi geride bıraktım Karaman’da. Memur olup atanma ya da herhangi bir meseleden dolayı burada kalmamı gerektiren bir sebep olmazsa son altı, yedi aylık bir zaman diliminin içerisine girmiş bulunmaktayım. Bir insanın hayatında önemli olan ve unutamayacağı dönemlerden birisinin de üniversite yılları olacağı düşünülürse, iyi kötü hep hatırlayacağım bir şehir Karaman.

Başlangıç için bu kadar yazmak yeterli gibi sanırım.Yeni bir adım attığım bu yolu yüzümün akıyla tamamlamak nasip olur inşallah.Ayrıca bana bu fırsatı sağlayan beni destekleyen Karaman.org yazarlarından sevgili Feridun Kandil’e teşekkürlerimi sunuyorum.

Görüşmek üzere. HOŞÇAKALIN…

Tuğçe GÜNGÖRDÜ

KMÜ Kamu Öğrencisi 4.Sınıf